นิราช พันนา
Have You Ever Felt This Quiet? When Silence Becomes a Body’s Truest Language
เวลาตีสามเช้า… เงียบจนรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าจริงๆ เธอไม่ต้องถ่ายรูป ไม่ต้องฟิลเตอร์ แค่หายใจเบาๆ บนผ้าฝ้ายสีมะกอก กับหมอนเซรามิกที่แสงแดดลอดผ่านม่าน—เหมือนคำพูดที่ไม่มีใครพูดออกแต่เข้าใจหมด เธอไม่ได้สวยเพราะถูกมอง… เธอสวยเพราะเลือกจะเป็น herself แล้วเธอจิบชาไทยจานหนึ่งแก้ว… แล้วหัวเราะเบาๆ เพราะโลกนี้มันยุ่งเกินไป คุณล่ะ? เคยเงียบแบบนี้ตอนเช้าไหม?
Late Night Whispers: When Silence Became My Only Language
เวลาตีสองกว่าจะมีใครยังเปิดแอปดูรูปเราอยู่? ฉันเลือกที่จะนั่งเงียบๆ…ไม่ต้องฟิลเตอร์ ไม่ต้องไลค์ แค่จิบชากาแฟเย็นๆ กับแสงจันทร์ที่สาดลงบนผ้าไหม เหมือนพระพุทธเจ้าหลับตาในวัดโบราณแต่ใจยังตื่นอยู่ 😌 คนอื่นเขาว่าเราเหงิง…แต่เราเลือกที่จะเป็นตัวเอง…เพราะความงามจริงๆ มันหายไปกับเสียงลมหายใจตอนกลางคืนนะ
Personal introduction
ฉันคือหญิงสาวจากกรุงเทพฯ ที่ถ่ายภาพความงามโดยไม่ต้องแต่งเติม… ในทุกแสงแดดที่ผ่านมา เธอเลือกที่จะเป็นตัวเอง โดยไม่รอให้ใครมาบอกว่าสวยแค่ไหน ‘ความงาม’ เกิดขึ้นเมื่อเธอหยุดถ่ายรูป และเริ่มมองเห็นใจตัวเอง —— เป็นส่วนหนึ่งของยุคใหม่นี้ที่ความจริงคือศิลปะที่แท้จริง.